Gisteravond werd bekend dat "Levend Landgoed Heijen" de ID Trofee 2026 van de gemeente Gennep heeft gewonnen vanuit drie ingezonden initiatieven.

En daarboven werd weer duidelijk dat je met afstand ziet wat van dichtbij vanzelfsprekend is geworden. Je ziet waar je naartoe wilt. Je ziet de route. De metertjes voor je geven aan of het goed gaat.

Ik dacht dat vroeger ook. Tot ik ontdekte hoeveel sneller je groeit met een stevige sparringpartner én reisgenoot die met jou op pad gaat om samen te ontdekken welke weg het beste past. Als je op een kruispunt staat of voelt dat de organisatie niet beweegt in de richting die je voor ogen had. Ik ken de kaarten én het terrein omdat ik hem zelf heb gelopen, als bestuurder, toezichthouder en eindverantwoordelijke in uiteenlopende organisaties. Wat is jouw antwoord: A, B, C of D?

Dat zei mijn coachee vanochtend. Ik vond dat direct een mooi thema voor deze post. Omdat ik denk dat hier iets zit waar veel leiders zichzelf in kunnen tegenkomen.

Als voormalig directeur en bestuurder heb ik jarenlang gezocht naar die balans. Ik noem het bewust de balans tussen ziel en zakelijkheid. 

𝗜𝗸 𝗺𝗼𝗲𝘀𝘁 𝗼𝗼𝗸 𝗱𝗲𝗻𝗸𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗷𝗮𝗿𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗲𝗹𝗲𝗿𝗽𝗹𝗼𝗲𝗴 𝗿𝗲𝗲𝗱.Eerlijk? Ik vond dat best spannend. Dicht op elkaars wiel rijden. Hard de bocht in. En ik remde vaak nét iets te veel af. Bang om te vallen. Maar de ploeg liet me gelukkig nooit achter.

Niet vanwege de kilometers. Juist vanwege de massa. En toch fascineert de Vierdaagse mij elk jaar weer.Waarom lukt het daar om tienduizenden mensen dezelfde route te laten lopen, terwijl dat in organisaties vaak zoveel moeilijker is?

Een bestuur of MT bestaat uit capabele mensen. Er is kennis, ervaring en betrokkenheid. Er worden goede discussies gevoerd en besluiten zorgvuldig genomen. En toch gebeurt er hier iets wat volgens mij een veel groter risico is dan weerstand.

Ik zie het regelmatig in organisaties. Er is een duidelijke koers, een ambitieus plan en betrokken mensen. Toch komt de beweging niet echt op gang. Je vraagt je af:

Je kunt de route perfect kennen en toch de weg kwijtraken. Vorige week ging ik naar een seminar #demenselijkerevolutie in het AFAS Theater en kwam thuis met meer vragen dan antwoorden. Alle sprekers stelden me op hun eigen manier dezelfde vraag. Waar draait het nu echt om?

Je merkt het allang. Je merkt dat je grip, richting of draagvlak verliest. Maar je plant geen afspraak. Want met wie eigenlijk?

De afgelopen weken heb ik meerdere belwandelcoachgesprekken gevoerd. Met leiders en professionals die even uit hun kantoor stapten, letterlijk en figuurlijk. En naast 'eenzaamheid', ‘geen tijd hebben' kwam nog één thema opvallend vaak terug:

In veel teams gebeurt het dagelijks. Iemand brengt iets in – twijfel, irritatie, vermoeidheid – en nog voordat het echt kan landen, reageert een ander: “Ach, zo erg is het toch niet?” Goed bedoeld, maar precies daar gaat het mis. Wat er onder de oppervlakte gebeurt: de ander voelt zich niet serieus genomen. Het gesprek sluit zich. En het team mist de kans om iets wezenlijks te begrijpen. Teamdynamiek wordt niet alleen bepaald door wat er gezegd wordt, maar vooral door wat er niet gezegd mág worden.

Op bevrijdingsdag schreef ik "vorige week overleed Edith Eger". Edith Eger overleefde Auschwitz en schreef later The Choice. Een boek dat eigenlijk draait om één eenvoudige en krachtige gedachte:  Je hebt altijd een keuze.

Dinsdagavond gaf ik een online masterclass over “Laat ze, laat mij.” En dit is precies waar het steeds over gaat. Leiderschap begint niet bij de ander. Het begint bij de mate waarin jij regie neemt over je eigen keuzes.

Het valt me op dat als leiders zeggen dat ze perfectionistisch zijn, dat het lijkt alsof het gaat om zorgvuldigheid, ambitie en hoge standaarden. Maar... onder de oppervlakte gebeurt soms iets anders.

Vorige week was ik in het Stedelijk Museum Amsterdam bij de tentoonstelling van ErwinOlaf. Prachtig! De esthetiek van zijn werk, zijn radicale keuze om de mens te laten zien zoals die is: onvolmaakt, kwetsbaar, zoekend.

De afgelopen maand voerde ik meerdere 𝗯𝗲𝗹𝘄𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗰𝗼𝗮𝗰𝗵𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻 met leiders. Buiten, in beweging, weg vanuit de organisatie.En los van het thema 𝗲𝗲𝗻𝘇𝗮𝗮𝗺𝗵𝗲𝗶𝗱 , kwam er nóg iets opvallends naar voren.

De afgelopen weken voerde ik meerdere 𝗯𝗲𝗹𝘄𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗰𝗼𝗮𝗰𝗵𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻 met leiders. Buiten, in beweging, weg van het bureau. En opvallend vaak kwam hetzelfde thema terug — soms hardop, soms tussen de regels door: “Ik voel me alleen.”

Vanmorgen liep ik door de sneeuw.

Januari.De maand van nieuwe voornemens, frisse moed en het verlangen om dingen anders te doen.De dagen worden weer langzaam langer. Het licht keert terug.

Toen ik jaren geleden de stap maakte naar een MT rol in een ziekenhuis, voelde het als een bekroning op hard werken. Maar al snel merkte ik dat verantwoordelijkheid dragen iets anders is dan verantwoordelijkheid begrijpen.

Vandaag is het Nationale Vrijwilligersdag — en in Heijen hebben we dat met hart en ziel gevierd! Namens dorpsvereniging Hejje Mojjer nodigden we onze vrijwilligers uit voor een gezellige middag vol verbinding, tapas en een vrolijke pubquiz.

Als ondernemer met meerdere nieuwe initiatieven tegelijk stond Sander voortdurend ‘aan’. Groeikansen zien? Meteen reageren. Een idee? Gelijk uitvoeren. Een vraag van buiten? Direct oppakken.

Wat een rijke, afwisselende week waarin ik mocht doen waar mijn hart ligt: werken met mensen, vanuit bezieling én met impact.

Er zijn momenten waarop het leven ons uitnodigt om echt te kiezen. Niet denken, maar handelen. Niet uitstellen, maar bewegen.

Na de afronding van een mooi traject met Janneke de Schutter-Cuppes kreeg ik deze prachtige review:

Vandaag markeerde de start van een veelbelovend traject bij Bostik Oosterhout, gericht op duurzame corporate wellbeing. Ik had de eer om deze kickoff te verzorgen namens BrainAtWork EU als partnerlabel op het gebied van leiderschap en mentale vitaliteit.

Het is altijd zo fijn om een mooie review te krijgen. Ik wil jullie deze niet onthouden van 🌎 Loekie Cornelissen.

Je zit aan tafel en de cijfers liggen voor je. Je agenda is vol, de verwachtingen hoog. Je was zo lekker uitgerust na je vakantie. Dat gevoel is al weer helemaal weg. En dan voel je dat iets gaat knagen. Is dit het? Altijd vooruit, altijd sneller, altijd meer?

Het ruige landschap van Schotland, met zijn adembenemende vergezichten, mistige bergen en eindeloze kusten, spreekt een taal van 𝘃𝗿𝗶𝗷𝗵𝗲𝗶𝗱.

We kennen het allemaal: een collega, vriend of medewerker deelt iets moeilijks met je, en voor je het weet floep je eruit: “Ach, het valt toch mee?”Goed bedoeld, maar vaak voelt de ander zich hierdoor juist niet gezien of gehoord.

In menig executive overleg heb ik het zien gebeuren: Zorgbestuurders, HR-directeuren en teamleiders die zoeken naar balans tussen het stimuleren van zelfleiderschap en het managen van operationele realiteit. Want ja, zelfleiderschap is belangrijk.

Je leidt met visie. Je neemt verantwoordelijkheid. Je draagt de koers van de organisatie én het welzijn van je mensen.En toch — of misschien wel juist daardoor — voel je je soms alleen.