In mijn blogs deel ik gedachten, verhalen en oefeningen die me bezighouden. Ze ontstaan vaak uit gesprekken, wandelingen of observaties in mijn werk. Je vindt hier korte stukjes die raken aan leiderschap, verandering, teamdynamiek en organisatieontwikkeling. Sommige zijn licht, andere scherp, altijd met de intentie om iets in beweging te brengen.
Wil je niks missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Of volg mij ook op Linkedin: (10) Marianne de Winter | LinkedIn
𝗜𝗸 𝗺𝗼𝗲𝘀𝘁 𝗼𝗼𝗸 𝗱𝗲𝗻𝗸𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗷𝗮𝗿𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗲𝗹𝗲𝗿𝗽𝗹𝗼𝗲𝗴 𝗿𝗲𝗲𝗱.Eerlijk? Ik vond dat best spannend. Dicht op elkaars wiel rijden. Hard de bocht in. En ik remde vaak nét iets te veel af. Bang om te vallen. Maar de ploeg liet me gelukkig nooit achter.
Niet vanwege de kilometers. Juist vanwege de massa. En toch fascineert de Vierdaagse mij elk jaar weer.Waarom lukt het daar om tienduizenden mensen dezelfde route te laten lopen, terwijl dat in organisaties vaak zoveel moeilijker is?
Een bestuur of MT bestaat uit capabele mensen. Er is kennis, ervaring en betrokkenheid. Er worden goede discussies gevoerd en besluiten zorgvuldig genomen. En toch gebeurt er hier iets wat volgens mij een veel groter risico is dan weerstand.
Ik zie het regelmatig in organisaties. Er is een duidelijke koers, een ambitieus plan en betrokken mensen. Toch komt de beweging niet echt op gang. Je vraagt je af:
Je kunt de route perfect kennen en toch de weg kwijtraken. Vorige week ging ik naar een seminar #demenselijkerevolutie in het AFAS Theater en kwam thuis met meer vragen dan antwoorden. Alle sprekers stelden me op hun eigen manier dezelfde vraag. Waar draait het nu echt om?
Je merkt het allang. Je merkt dat je grip, richting of draagvlak verliest. Maar je plant geen afspraak. Want met wie eigenlijk?
De afgelopen weken heb ik meerdere belwandelcoachgesprekken gevoerd. Met leiders en professionals die even uit hun kantoor stapten, letterlijk en figuurlijk. En naast 'eenzaamheid', ‘geen tijd hebben' kwam nog één thema opvallend vaak terug:
In veel teams gebeurt het dagelijks. Iemand brengt iets in – twijfel, irritatie, vermoeidheid – en nog voordat het echt kan landen, reageert een ander: “Ach, zo erg is het toch niet?” Goed bedoeld, maar precies daar gaat het mis. Wat er onder de oppervlakte gebeurt: de ander voelt zich niet serieus genomen. Het gesprek sluit zich. En het team mist de kans om iets wezenlijks te begrijpen. Teamdynamiek wordt niet alleen bepaald door wat er gezegd wordt, maar vooral door wat er niet gezegd mág worden.
Op bevrijdingsdag schreef ik "vorige week overleed Edith Eger". Edith Eger overleefde Auschwitz en schreef later The Choice. Een boek dat eigenlijk draait om één eenvoudige en krachtige gedachte: Je hebt altijd een keuze.
Dinsdagavond gaf ik een online masterclass over “Laat ze, laat mij.” En dit is precies waar het steeds over gaat. Leiderschap begint niet bij de ander. Het begint bij de mate waarin jij regie neemt over je eigen keuzes.
Het valt me op dat als leiders zeggen dat ze perfectionistisch zijn, dat het lijkt alsof het gaat om zorgvuldigheid, ambitie en hoge standaarden. Maar... onder de oppervlakte gebeurt soms iets anders.
Vorige week was ik in het Stedelijk Museum Amsterdam bij de tentoonstelling van ErwinOlaf. Prachtig! De esthetiek van zijn werk, zijn radicale keuze om de mens te laten zien zoals die is: onvolmaakt, kwetsbaar, zoekend.
De afgelopen maand voerde ik meerdere 𝗯𝗲𝗹𝘄𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗰𝗼𝗮𝗰𝗵𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻 met leiders. Buiten, in beweging, weg vanuit de organisatie.En los van het thema 𝗲𝗲𝗻𝘇𝗮𝗮𝗺𝗵𝗲𝗶𝗱 , kwam er nóg iets opvallends naar voren.
De afgelopen weken voerde ik meerdere 𝗯𝗲𝗹𝘄𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗰𝗼𝗮𝗰𝗵𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻 met leiders. Buiten, in beweging, weg van het bureau. En opvallend vaak kwam hetzelfde thema terug — soms hardop, soms tussen de regels door: “Ik voel me alleen.”
Vanmorgen liep ik door de sneeuw.
Januari.De maand van nieuwe voornemens, frisse moed en het verlangen om dingen anders te doen.De dagen worden weer langzaam langer. Het licht keert terug.
Toen ik jaren geleden de stap maakte naar een MT rol in een ziekenhuis, voelde het als een bekroning op hard werken. Maar al snel merkte ik dat verantwoordelijkheid dragen iets anders is dan verantwoordelijkheid begrijpen.
Vandaag is het Nationale Vrijwilligersdag — en in Heijen hebben we dat met hart en ziel gevierd! Namens dorpsvereniging Hejje Mojjer nodigden we onze vrijwilligers uit voor een gezellige middag vol verbinding, tapas en een vrolijke pubquiz.
Als ondernemer met meerdere nieuwe initiatieven tegelijk stond Sander voortdurend ‘aan’. Groeikansen zien? Meteen reageren. Een idee? Gelijk uitvoeren. Een vraag van buiten? Direct oppakken.
Wat een rijke, afwisselende week waarin ik mocht doen waar mijn hart ligt: werken met mensen, vanuit bezieling én met impact.
Er zijn momenten waarop het leven ons uitnodigt om echt te kiezen. Niet denken, maar handelen. Niet uitstellen, maar bewegen.
Na de afronding van een mooi traject met Janneke de Schutter-Cuppes kreeg ik deze prachtige review:
Vandaag markeerde de start van een veelbelovend traject bij Bostik Oosterhout, gericht op duurzame corporate wellbeing. Ik had de eer om deze kickoff te verzorgen namens BrainAtWork EU als partnerlabel op het gebied van leiderschap en mentale vitaliteit.
Het is altijd zo fijn om een mooie review te krijgen. Ik wil jullie deze niet onthouden van 🌎 Loekie Cornelissen.
Je zit aan tafel en de cijfers liggen voor je. Je agenda is vol, de verwachtingen hoog. Je was zo lekker uitgerust na je vakantie. Dat gevoel is al weer helemaal weg. En dan voel je dat iets gaat knagen. Is dit het? Altijd vooruit, altijd sneller, altijd meer?
Het ruige landschap van Schotland, met zijn adembenemende vergezichten, mistige bergen en eindeloze kusten, spreekt een taal van 𝘃𝗿𝗶𝗷𝗵𝗲𝗶𝗱.
We kennen het allemaal: een collega, vriend of medewerker deelt iets moeilijks met je, en voor je het weet floep je eruit: “Ach, het valt toch mee?”Goed bedoeld, maar vaak voelt de ander zich hierdoor juist niet gezien of gehoord.
In menig executive overleg heb ik het zien gebeuren: Zorgbestuurders, HR-directeuren en teamleiders die zoeken naar balans tussen het stimuleren van zelfleiderschap en het managen van operationele realiteit. Want ja, zelfleiderschap is belangrijk.
Afgelopen weekend bracht ik een bezoek aan het Ursulinnenklooster in Sint-Katelijne-Waver in België, een historische plek die fascineert door z’n vooruitstrevende onderwijsvisie én rijke architectonische erfenis.
Je leidt met visie. Je neemt verantwoordelijkheid. Je draagt de koers van de organisatie én het welzijn van je mensen.En toch — of misschien wel juist daardoor — voel je je soms alleen.
Zelfvertrouwen maakt je leven rijker. Je wordt minder geleefd door wat anderen vinden, en voelt je steviger in gesprekken, keuzes en relaties. Maar hoe kom je daar?
We willen zo graag vrij zijn. Authentiek, krachtig, zichtbaar. Maar echte vrijheid begint zelden met licht. Ze begint in de schaduw.
SlowCare laat zien hoe organisatieontwikkeling vanuit waarden het verschil maakt.
Als ondernemer ben ik niet alleen bezig met mijn aanbod of zichtbaarheid – ik ben ook bezig met 𝘄𝗶𝗲 𝗶𝗸 𝗯𝗲𝗻 in mijn werk.
Afgelopen week liep ik een aantal etappes van het Pieterpad, van het Noordelijkste punt bij Pieterburen tot Sleen. Wat mij opviel? Het grote contrast tussen Groningen en Drenthe voelde als een spiegel voor leiderschap.
Als executive coach bij Balans in Beweging begeleid ik leiders bij het vinden van hun innerlijke balans, zowel in hun werk als in hun privéleven. Maar wat als ik je vertel dat een simpele dagelijkse gewoonte—zoals het afwisselend op één been staan tijdens het tandenpoetsen—een krachtige impact kan hebben op je fysieke en mentale welzijn? Het klinkt misschien eenvoudig, maar de wetenschap ondersteunt dit idee sterk.
Afgelopen week heb ik mezelf weer gevoed én verrast. Tijdens een training tafelopstellingen verdiepte ik me in een prachtige werkvorm binnen het systemisch werken. Ik was op zoek naar nieuwe manieren om mijn coachklanten nog beter te ondersteunen in hun vraagstukken — en wat ik vond, raakte me echt.
Ik geloof met heel mijn hart in Balans in Beweging – in leven én werken vanuit wie ik werkelijk ben. In durven voelen, in richting kiezen, en in het vertrouwen dat het pad zich ontvouwt terwijl ik het loop. Dat is ook wat ik mijn klanten gun. Maar eerlijk is eerlijk: het is soms ook best een zoektocht.
In deze visuele carrousel deel ik wat executive coaching écht krachtig maakt. Niet vanuit theorie, maar vanuit praktijkervaring. Als voormalig directeur-bestuurder weet ik hoe het is om in de boardroom te staan — en hoe waardevol het is om juist dán een onafhankelijke, scherpe en veilige sparringpartner te hebben.
Wist je dat ik in mijn vrije tijd logeeradres ben voor Vrienden op de Fiets?
Veel van mijn coachees hebben behoefte aan een betere balans tussen hun werk en privé situatie. Ze hebben het idee dat ze de hele tijd overal tekortschieten. Wanneer ze zich bij mij aanmelden hebben zij dan ook vaak de hoop dat ze aan het eind van het traject beter in staat zijn om alle ballen in hun leven hoog te houden. Bestaat er wel zoiets als een werk-privé balans?
Ik mag graag luisteren naar (Engelse) podcasts als ik heerlijk buiten loop met mijn hondjes. Bij toeval stuitte ik op een aflevering van Mel Robbins. Wat begon als een ontspannen wandeling, eindigde met een inzicht dat nog dagenlang bleef resoneren: Let them. Let me.
Als executive ben je continu in beweging. Je stuurt aan, creëert richting, laveert tussen strategie en cultuur, en je draagt de verantwoordelijkheid voor het grotere geheel. Maar wie helpt jou om stil te staan en te reflecteren?
Tijdens mijn ochtendwandeling vanochtend hoorde ik hem weer: de zwarte specht. Je hoort hem vaak al van verre, kloppend tegen zijn vaste boom. Altijd daar, op dezelfde plek, met dezelfde focus.
Ik ben net terug van een ongelooflijke maandlange camperreis door het prachtige Marokko.
Als executive leider draag je de verantwoordelijkheid voor koers, strategie en resultaten. De druk is hoog, de verwachtingen zijn helder, en je voelt de behoefte om grip te houden.