๐๐ธ ๐บ๐ผ๐ฒ๐๐ ๐ผ๐ผ๐ธ ๐ฑ๐ฒ๐ป๐ธ๐ฒ๐ป ๐ฎ๐ฎ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ท๐ฎ๐ฟ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฎ๐ ๐ถ๐ธ ๐๐ฒ๐น๐ณ ๐ถ๐ป ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐๐ถ๐ฒ๐น๐ฒ๐ฟ๐ฝ๐น๐ผ๐ฒ๐ด ๐ฟ๐ฒ๐ฒ๐ฑ.
Eerlijk? Ik vond dat best spannend.
Dicht op elkaars wiel rijden. Hard de bocht in. En ik remde vaak nét iets te veel af. Bang om te vallen. Maar de ploeg liet me gelukkig nooit achter.
En stiekem was ik altijd blij dat er een kopman was, omdat ik niet zo goed ben in navigeren. Ik wist: als ik mijn plek hield en de koers volgde, kwamen we samen bij de finish.
Vertaal dat eens naar organisaties en blijf vooral lezen als je weleens denkt: poeh.. iedereen doet echt hard zijn best, maar toch komen we niet vooruit.
Als je denkt dat de uitvoering het probleem is, kijk dan eens terug in de tijd. In werkelijkheid rijdt de organisatie vaak al kilometers een andere route voordat iemand dat doorheeft.
Dat is precies waar ik als strategisch sparringpartner én reisgenoot voor leiders en managementteams naar kijk. Ik kijk niet naar de renner, maar naar de dynamiek van het peloton. Naar de keuzes, het leiderschap en de samenwerking die bepalen welke koers een organisatie werkelijk rijdt.
Want een organisatie raakt zelden in één keer de weg kwijt. Dat gebeurt via tientallen kleine afslagen.
- Een besluit dat niet wordt opgevolgd.
- Een team dat een eigen prioriteit kiest.
- Een manager die steeds zelf weer de problemen oplost.
- Een afdeling die haar eigen resultaat optimaliseert.
Allemaal logisch. Iedereen bedoelt het goed.
Maar samen zorgen ze ervoor dat de organisatie ongemerkt een andere route volgt dan ooit bedoeld was.
Dat zie je in de Tour de France ook.
Zelfs de beste renner wint de Tour niet alleen.
Achter iedere gele trui staat een ploeg die onderweg duizenden kleine keuzes maakt om de kopman op het juiste moment in positie te brengen voor de beslissende sprint.
Omdat iedere renner precies weet wanneer hij op kop moet rijden.
Wanneer hij de wind moet vangen.
En wanneer hij zijn eigen belang ondergeschikt maakt aan het gezamenlijke doel.
Dat is misschien wel de belangrijkste les voor organisaties: zorg ervoor dat iedereen nog onderweg is naar dezelfde bestemming.
Daarom stel ik jou één eenvoudige vraag:
Als vandaag een buitenstaander met jullie directie/managementteam mee zou fietsen… zou die dan kunnen aanwijzen wie de koers bepaalt en of iedereen nog dezelfde route volgt?
Ik ben benieuwd.
Waar zie jij in jouw organisatie de eerste kleine afslagen ontstaan, terwijl iedereen juist denkt goed bezig te zijn?
De belangrijkste les bewaar ik voor het laatst.
De route van een organisatie verandert zelden door één grote beslissing.
Hij verandert door de honderden kleine keuzes die niemand onderweg ter discussie stelt. Daar begint leiderschap. Bij de koers die je elke dag opnieuw samen kiest.
Reactie plaatsen
Reacties