Een bestuur of MT bestaat uit capabele mensen. Er is kennis, ervaring en betrokkenheid. Er worden goede discussies gevoerd en besluiten zorgvuldig genomen. En toch gebeurt er hier iets wat volgens mij een veel groter risico is dan weerstand. Organisaties zijn vaak best goed in veranderen. Ze zijn echter nog veel beter geworden in het bevestigen van hun eigen gelijk, door dezelfde aannames steeds als vertrekpunt te nemen. Ik herken dit fenomeen uit de periode dat ik zelf bestuurder was.
We besteden veel aandacht aan draagvlak, eigenaarschap en implementatie. Allemaal belangrijk. Maar hoe vaak stellen we de vraag of we eigenlijk nog wel naar de juiste werkelijkheid kijken?
Want hoe langer een team samenwerkt, hoe groter de kans dat dezelfde overtuigingen vanzelfsprekend worden.
Je ziet vooral wat past bij de kaart waarmee je al jaren navigeert. Nieuwe informatie krijgt een plek binnen het bestaande verhaal. Afwijkende geluiden worden onbedoeld weggefilterd. Ze zijn wel belangrijk, maar ze passen niet in het dominante denken.
En precies daar ontstaat (onbewust) de blinde vlek.
Mijn overtuiging is dat strategisch leiderschap zou moeten beginnen bij het onderzoeken van de aannames onder nieuwe plannen. Welke werkelijkheid nemen we eigenlijk voor waar aan? Welke vragen stellen we al heel lang niet meer? Welke route onderzoeken we niet, omdat we allemaal naar dezelfde kaart kijken?
Voor mij is dát de essentie van strategisch leiderschap. Durven stil staan en te onderzoeken of de kaart nog past bij het landschap, ook al weet je dat de externe / interne druk hoog is.
