Dat zei mijn coachee vanochtend. Ik vond dat direct een mooi thema voor deze post. Omdat ik denk dat hier iets zit waar veel leiders zichzelf in kunnen tegenkomen.
Je ziet dat iemand worstelt. Je hoort twijfel. Je merkt dat iets schuurt. Iemand stapt niet naar voren en dus, voor je het weet, stap je zelf naar voren.
Je gaat helpen, meedenken, geruststellen en oplossen. Omdat je dat zo gewend bent.
Als voormalig directeur en bestuurder ken ik die reflex maar al te goed. Ik heb jarenlang aan dezelfde kant van de tafel gezeten. Verantwoordelijkheid nemen hoort bij je rol. En vaak is dat ook precies wat er van je wordt gevraagd. Maar ergens ligt een grens.
Waar eindigt mijn verantwoordelijkheid en waar begint die van jou?
Dat is een vraag die ik nu als executive coach vaak onder de oppervlakte hoor.
Want als ik jouw onzekerheid probeer weg te nemen, jouw probleem probeer op te lossen of jouw gevoel probeer te veranderen, neem ik misschien iets van je over wat juist van jou is.
Daarom vind ik de validatieladder zo interessant, omdat je leert om eerst te erkennen wat er ís.
Een korte toelichting van de zes treden
Ontkennen / minimaliseren – “Ach, het valt toch mee?”
Feiten benoemen – “Ik zie dat je huilt, het lijkt erg.”
Gevoel benoemen – “Je ziet er verdrietig uit.”
Gedeelde ervaring – “Ook ik voel me weleens zo…”
Impliciete validatie – “Dat begrijp ik, het komt vaak voor.”
Expliciete validatie – “Het is begrijpelijk dat je je zo voelt.”
Hoe hoger je klimt, hoe meer je de ander laat voelen: jouw ervaring doet ertoe.
Maar hoe ziet dat er in de praktijk uit?
Het begint bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs: echt aanwezig zijn bij wat de ander zegt, zonder het meteen te willen oplossen of inkleuren. Dat vraagt van jou als leider misschien meer moeite dan een goed antwoord geven. Het vraagt dat je je eigen behoefte om iets te fixen in je rugzak laat.
Mijn vraag aan jou:
Waar neem jij als leider verantwoordelijkheid over die eigenlijk bij de ander hoort?
En mijn beste tip: let deze week eens op het moment waarop je automatisch naar voren stapt.
Vraag jezelf dan af: wordt hier werkelijk iets van míj gevraagd — of kan ik het even bij de ander laten?
