Vorige week volgde ik een les bij een hondeninstructeur en gedragstherapeut. Over het lezen van je hond.
We begonnen met een filmpje van een man die een witte labrador bij zijn voerbak onder druk bleef zetten. De hond gaf allerlei signalen af. Uiteindelijk beet hij.
Ik was geschokt. Vooral omdat ik zelf zoveel signalen niet had herkend. Maar ik werd ook behoorlijk geïrriteerd op die man. Waarom bleef hij doorgaan terwijl die hond zo duidelijk liet merken dat hij zich niet prettig voelde?
Tijdens de les ontdekte ik hoeveel een hond vertelt. Door te gapen, zijn neus te likken, weg te kijken of te verstijven. En dat terwijl ik dacht dat ik mijn eigen honden best goed kon lezen...
Dat zette me aan het denken. Want ook in mijn werk probeer ik te begrijpen wat er tussen mensen gebeurt. Wat ze zeggen, wat ze niet zeggen en wat hun gedrag laat zien.
Een medewerker die steeds stiller wordt. Vragen over de koers die blijven terugkomen. Een team dat instemt met een besluit, maar vervolgens nauwelijks in beweging komt.
Wat vertellen die signalen je eigenlijk? En merk je ze wel op? Je kunt ze gemakkelijk missen. Of erger nog: ze wel zien en toch doorgaan, omdat de koers is bepaald en het resultaat gehaald moet worden.
Voor mij zit daar een wezenlijke verantwoordelijkheid van leiderschap. Oog hebben voor wat mensen laten zien, onderzoeken wat er werkelijk speelt en bereid zijn je eigen handelen te bevragen.
Ik kijk sinds die les met andere ogen naar mijn honden. En misschien ook weer iets scherper naar mezelf.
Welke signalen heb jij weleens pas achteraf begrepen?
