Niet vanwege de kilometers. Juist vanwege de massa. En toch fascineert de Vierdaagse mij elk jaar weer.
Waarom lukt het daar om tienduizenden mensen dezelfde route te laten lopen, terwijl dat in organisaties vaak zoveel moeilijker is?
In mijn werk als executive coach spreek ik bestuurders, directies en managementteams die een duidelijke ambitie hebben. Ik herken hun dilemma, omdat ik zelf jarenlang aan de andere kant van de tafel heb gezeten. Ik ken de dynamiek van de boardroom én de praktijk van implementatie.
Wat mij opvalt is dat leiders vaak denken dat de koers helder is.
Maar weten medewerkers eigenlijk wel dezelfde route?
De Vierdaagse laat zien dat mensen zich verrassend gemakkelijk verbinden aan een gezamenlijke uitdaging. Niet omdat ze inspraak hebben gehad in iedere keuze, maar omdat een paar dingen glashelder zijn:
✓ De bestemming staat vast.
✓ De route is bekend.
✓ Iedereen weet wat er onderweg wordt verwacht.
✓ Je loopt samen met mensen die hetzelfde doel hebben.
✓ En misschien wel het belangrijkste: iedereen spreekt vooraf zijn commitment uit. Ik doe mee.
In organisaties zie ik vaak iets anders. De directie heeft een kaart. Het management heeft een samenvatting. En de teams tekenen onderweg hun eigen route.
Dan is het niet vreemd dat veranderingen vertragen, prioriteiten door elkaar gaan lopen en mensen verschillende keuzes maken. Zij hebben een andere kaart.
Dat is misschien wel de grootste les van de Vierdaagse.
Niet dat iedereen dezelfde route móét lopen.
Maar dat iedereen dezelfde route ként.
Daar begint voor mij commitment. Niet bij motivatie, maar bij duidelijkheid.
Ik ben benieuwd hoe jij dat ziet.
Wanneer wist jij voor het laatst zéker dat iedereen in jouw organisatie dezelfde kaart voor zich had?
En misschien is dát wel de belangrijkste vraag die leiders zichzelf zouden moeten stellen: voordat je mensen vraagt harder te 'lopen', weet je eigenlijk zeker dat iedereen dezelfde route ziet?
