Soms ga je naar een seminar en kom je thuis met meer vragen dan antwoorden. Dat was precies wat er vorige week gebeurde toen ik naar #DeMenselijkeRevolutie in het AFAS Theater ging. Alle sprekers hadden antwoorden, maar omdat ze mij allemaal, ieder op hun eigen manier, dezelfde vraag stelden. Waar draait het nu écht om?
In organisaties zijn we vaak druk met de route.
Doelen halen.
Projecten afronden.
Veranderen.
Verbeteren.
Maar wanneer heb je voor het laatst stilgestaan om naar de kaart te kijken?
Ben je nog onderweg naar de bestemming die er werkelijk toe doet?
Ik hoorde uitspraken die bleven hangen.
Dat sommige problemen niet opgelost hoeven te worden, maar eerst geaccepteerd.
Dat AI ons niet minder mens hoeft te maken, zolang wij bewust kiezen hoe we ermee omgaan.
Dat intelligentie straks misschien niet meer ons onderscheidend vermogen is, maar onze menselijkheid.
En vooral dat een organisatie zonder helder richtingsperspectief al snel bestaat uit mensen die allemaal hun eigen kaart lezen.
Onderweg naar huis dacht ik aan de organisaties waarvoor ik werk.
Aan bestuurders die voelen dat de weg doodloopt, maar nog niet weten welke afslag ze moeten nemen.
Aan teams die hard werken, maar merken dat ze niet allemaal dezelfde reis maken.
Aan leiders die verlangen naar ruimte om opnieuw te kijken.
Dat is precies waarom ik zo graag met organisaties meeloop.
Ze helpen om de route uit te stippelen, om samen de kaart open te vouwen.
Welke bestemming is echt belangrijk?
Welke bagage helpt je vooruit en wat draag je al veel te lang mee?
Waar liggen de obstakels? Welke geitenpaadjes zijn het onderzoeken waard? En welke mijlpalen laten zien dat je nog steeds op koers ligt?
Misschien is dat wel de grootste les die ik meenam.
Een goede reis begint met weten waarom je op weg bent.
En met elkaar af en toe stilstaan om te kijken of de route nog past bij de bestemming.
Past jouw marsroute nog?
