De afgelopen weken heb ik meerdere belwandelcoachgesprekken gevoerd. Met leiders en professionals die even uit hun kantoor stapten, letterlijk en figuurlijk. En naast 'eenzaamheid', ‘geen tijd hebben' kwam nog één thema opvallend vaak terug:
👉 Wat als jij de enige bent in het MT die twijfelt, wil vertragen of een andere richting voelt - terwijl de rest gewoon door wil? Jij voelt dat als je doorgaat, dit schuurt met je eigen waarden.
Wat hier vaak onder zit
Het spanningsveld is zelden alleen inhoudelijk. Het gaat over trouw blijven aan jezelf, terwijl de groepsdynamiek iets anders vraagt. Veel leiders herkennen dit:
->je ziet risico’s die anderen niet (willen) zien
->je voelt dat tempo belangrijker wordt dan richting
->je past je aan om de harmonie te bewaren
En dat werkt… een tijdje. Tot je merkt dat je er last van begint te krijgen.
Drie dingen die je kunt doen als dit jou raakt:
1️⃣ Breng het eerst terug naar jezelf. Vraag niet meteen: hoe overtuig ik de ander? Maar: welke waarde van mij staat hier op het spel? Zonder dat inzicht ga je óf meebewegen tegen jezelf in, óf verharden.
2️⃣ Maak onderscheid tussen richting en tempo. Vaak is er meer overeenstemming dan je denkt, alleen niet over het tempo. Vertragen is geen tegenwerken, maar leiderschap nemen.
3️⃣ Accepteer dat trouw zijn aan jezelf soms ongemak geeft. Bij jezelf blijven betekent niet dat iedereen zich comfortabel voelt. De vraag die je jezelf zou moeten stellen is niet: hoe voorkom ik spanning? Maar: welke spanning ben ik bereid te dragen?
