Het valt me op dat als leiders zeggen dat ze perfectionistisch zijn, dat het lijkt alsof het gaat om zorgvuldigheid, ambitie en hoge standaarden. Maar... onder de oppervlakte gebeurt soms iets anders.
Ik kwam een artikel tegen met de titel “𝗡𝗼𝗼𝗶𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗻𝗼𝗲𝗴”. Het beschrijft hoe perfectionisme langzaam kan verschuiven van kwaliteit nastreven naar jezelf uitputten. Voor leiders is dit een interessant spanningsveld.
Aan de ene kant wil je kwaliteit, verantwoordelijkheid en scherpte.
Aan de andere kant kan perfectionisme een organisatie juist afremmen: besluiten duren langer, mensen durven minder te experimenteren en fouten maken wordt spannend.
En vaak begint het bij jou als leider zelf.
Wanneer een leider het gevoel heeft dat het altijd beter moet, ontstaat er onbedoeld een cultuur waarin medewerkers denken dat het nooit goed genoeg is.
Wat helpt dan?
𝗗𝗿𝗶𝗲 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗸𝗿𝗮𝗰𝗵𝘁𝗶𝗴𝗲 𝗶𝗻𝘁𝗲𝗿𝘃𝗲𝗻𝘁𝗶𝗲𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗹𝗲𝗶𝗱𝗲𝗿𝘀 (naast die al genoemd worden in het artikel):
1. Maak “goed genoeg” expliciet
Spreek uit wanneer iets klaar is. Veel teams blijven doorwerken omdat niemand het moment markeert waarop het goed genoeg is.
2. Normaliseer het experiment
Benoem expliciet dat niet alles in één keer perfect hoeft. Innovatie ontstaat bijna altijd via imperfecte eerste stappen.
3. En heel belangrijk: wees mild naar jezelf
Leiderschap is besmettelijk gedrag. Wanneer jij laat zien dat leren belangrijker is dan foutloos zijn, ontstaat er ruimte voor ontwikkeling.
Perfectionisme kan kwaliteit brengen. Maar zonder bewust leiderschap kan het ook energie, creativiteit en vertrouwen kosten.
Daarom is een vraag die ik leiders vaak stel:
"𝑾𝒂𝒂𝒓 𝒊𝒏 𝒋𝒐𝒖𝒘 𝒍𝒆𝒊𝒅𝒆𝒓𝒔𝒄𝒉𝒂𝒑 𝒛𝒐𝒖 “𝒈𝒐𝒆𝒅 𝒈𝒆𝒏𝒐𝒆𝒈” 𝒎𝒊𝒔𝒔𝒄𝒉𝒊𝒆𝒏 𝒂𝒍 𝒗𝒐𝒍𝒅𝒐𝒆𝒏𝒅𝒆 𝒛𝒊𝒋𝒏"?
