De afgelopen weken voerde ik meerdere 𝗯𝗲𝗹𝘄𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗰𝗼𝗮𝗰𝗵𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻 met leiders. Buiten, in beweging, weg van het bureau. En opvallend vaak kwam hetzelfde thema terug — soms hardop, soms tussen de regels door: “Ik voel me alleen.”
Niet eenzaam in de zin van geen mensen om zich heen.
Maar alleen in verantwoordelijkheid.
Alleen in het dragen van twijfel.
Alleen in het maken van keuzes.
𝗪𝗮𝘁 𝗹𝗲𝗶𝗱𝗲𝗿𝘀 𝗺𝗶𝗷 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗲𝗹𝗱𝗲𝗻
"Ik kan dit niet delen met mijn team.”
“Ik wil mijn Raad van Toezicht / Commissarissen niet belasten.”
"Thuis begrijpen ze dit niet echt.”
Wat ik hoor, is geen zwakte.
Ik hoor betrokkenheid. Loyaliteit. Verantwoordelijkheidsgevoel.
𝗘𝗻 𝘁𝗲𝗴𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝘇𝗶𝗲 𝗶𝗸 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝗲𝗻
Hoe langer dit alleen-dragen duurt, hoe minder vragen leiders stellen.
Minder twijfel delen.
Meer naar binnen keren.
Omdat ze geen gelijkwaardige plek hebben om te spreken.
𝗪𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗱𝗶𝗲 𝗲𝗲𝗻𝘇𝗮𝗮𝗺𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘇𝗶𝘁
Het gaat niet alleen over gebrek aan sparring, maar ook over:
->de spanning tussen mens zijn en rol van leider dragen
-> het gevoel altijd “aan” te moeten staan
-> de overtuiging: ik moet dit zelf kunnen
En precies daar raakt dit thema aan leiderschap in zijn kern.
Want leiderschap vraagt niet alleen stevigheid — het vraagt gezien worden zonder beoordeeld te worden.
𝗪𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝘃𝗮𝗮𝗸 𝘁𝗲𝗿𝘂𝗴𝘇𝗶𝗲 (𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝘇𝗲𝗹𝗱𝗲𝗻 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝘂𝗶𝘁𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗼𝗸𝗲𝗻)
Veel leiders hebben wél mensen 𝗼𝗺 zich heen, maar niemand die 𝗻𝗮𝗮𝘀𝘁 hen staat.
Teamleden kijken omhoog.
Toezichthouders kijken op afstand.
Collega's zitten in hun eigen context.
𝗗𝗿𝗶𝗲 𝗱𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗶𝗲 𝗷𝗲 𝗸𝘂𝗻𝘁 𝗱𝗼𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝗷𝗲 𝗱𝗶𝘁 𝗵𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻𝘁
1. 𝗘𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗶𝘁 𝗲𝗿𝗯𝗶𝗷 𝗵𝗼𝗼𝗿𝘁 — 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘇𝗼 𝗵𝗼𝗲𝗳𝘁 𝘁𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻
Eenzaamheid aan de top is herkenbaar.
Maar normaal maken is iets anders dan accepteren.
Vraag jezelf eerlijk af: Waar houd ik mezelf alleen, omdat ik denk dat het zo hoort?
2. 𝗖𝗿𝗲ë𝗲𝗿 éé𝗻 𝗴𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗶𝗴𝗲 𝗽𝗹𝗲𝗸 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸𝗲𝗻
Niet in je team.
Niet in de besluitvorming.
Maar ergens waar je niet hoeft te sturen.
Dat kan een coach zijn, een externe sparringpartner, of een vaste reflectieplek.
Zonder agenda. Zonder oordeel.
3. 𝗚𝗮 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗵𝗮𝗿𝗱𝗲𝗿 𝗹𝗼𝗽𝗲𝗻, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗿𝗮𝗮𝗴 𝗯𝗲𝘄𝘂𝘀𝘁
Leiders gaan vaak nog meer nadenken, gaan nog scherper sturen, langer werken.
Wat vaak helpt: vertragen. Uitspreken wat nog geen woorden heeft.
Niet om antwoorden te krijgen, maar om jezelf weer te horen.
𝗘𝗲𝗻 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴 𝗮𝗮𝗻 𝗷𝗼𝘂:
Met wie kun jij spreken zonder dat je een besluit hoeft te nemen, een oplossing hoeft te bieden of sterk hoeft te zijn?
Als je merkt dat daar niemand is, dan is dát geen persoonlijk falen —
maar wel een signaal om serieus te nemen.
